زمستانی که شاید هرگز برنگشت

و سراغ قشنگترین اردیبهشت عمرم را

اردیبهشتی که زود گذشت

و مرا بی تو رها کرد

تا بیست و یکمین خرداد زندگیم را بی حضور تو آغاز کنم

و دیشب

به یاد گل سرخی که آن روز به دستان من سپردی اشک ریختم

و دیشب

تا سحر رویاهایم را با تو قسمت کردم

زیر آن درخت سبز

روی آن نیمکت چوبی ،

یاد آلوچه های سبز بخیر

کاش تو را میفهمیدم ،

چه رویای قشنگی با هم داشتیم

کاش هنوز هم خواب بودم...