تو باورم نکن

خیسم ز گریه

تنها ترم نکن

عاشق نبودم

تا با تو سر کنم

آتش نبودم

خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم

اگه بی تو زنده بودم

تو بمون که بی تو غصه میخورم

اگه دل به تو نبستم

اگه این منم که هستم

ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو

اگه بی قرارم از تو

تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت، ای ستاره

به تو میرسم دوباره

اگه عاشقم،  بهانه ام تویی

دل کنده بودم

از هم زبونیت

پنهون نکردی از من نشونیت

من پا کشیدم از عهد بسته ام

تو پا فشردی بر مهربونیت

اگه هم زبون نبودم

اگه مهربون نبودم

چه کنم دل این دل شکسته رو

اگه سرد و مرده بودم

اگه پر نمیگشودم

به تو بستم این دو بال خسته رو

اگه شکوه دارم از تو

اگه بی قرارم از تو

تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت، ای ستاره

به تو میرسم دوباره

اگه عاشقم، بهانه ام تویی!

تا سلامی دوباره...

حیف تو بود

ای گل من

عشق اگه بود

عشق تو بود

ای گل من...

زمستانی که شاید هرگز برنگشت

و سراغ قشنگترین اردیبهشت عمرم را

اردیبهشتی که زود گذشت

و مرا بی تو رها کرد

تا بیست و یکمین خرداد زندگیم را بی حضور تو آغاز کنم

و دیشب

به یاد گل سرخی که آن روز به دستان من سپردی اشک ریختم

و دیشب

تا سحر رویاهایم را با تو قسمت کردم

زیر آن درخت سبز

روی آن نیمکت چوبی ،

یاد آلوچه های سبز بخیر

کاش تو را میفهمیدم ،

چه رویای قشنگی با هم داشتیم

کاش هنوز هم خواب بودم...

فکر نمی کردم که دوریت غصه رو یادم بیاره

فکر نمی کردم یه روزی پا بذارم رو غرورم

برای نبودن تو اشک دلتنگی ببارم

فکر نمی کردم که شبها تو بیای تو خواب چشمام

تو بشی تنها ستاره توی آسمون شبهام

حالا آرزوم شده این ، که ببینمت دوباره

تا که دیدن دوبارت عشقو یاد من بیاره ...

گرچه میدانم ک عمری در غریبی زیستم

مثل رودی بستر این خاک را طی کرده ام

تا بفهمم عاقبت در جستجوی چیستم

دست بادی برگهای عمر سبزم را ربود

گرچه اینجا هستم اما در حقیقت نیستم

روبروی آینه شب تا سحر غم میخورم

تا بدانم سایه ی گمگشته ای از کیستم...

دیگران را ببخش نه به این خاطر که آنها نیازمند بخشش تو هستند ،

بلکه فقط به این دلیل که تو سزاوار آرامشی!

و گاهی سیاهی مثل آسمان شبهای دلتنگی ام 

گاهی آنقدر گرم که قادری یخهای وجودم را آب کنی ،

و گاهی آنچنان سردی که همچون آدمکی برفی بازیچه ی دست دیگرانم میکنی

گاهی بهار را برایم ارمغان داری ،

و گاهی یادآور شبهای بلند یلدایی

گاهی شیرین بمانند شهدی ،

و گاهی تلخ مثل موم

گاهی همانی که دوستش دارم ،

و گاهی همانی که خودخواهی

 و من حیران در این دوگانگی ام...

دستی نباشد که گرمایش را احساس کنی

دلی نباشد که دلتنگش شوی

و آسمانی نباشد که در آن ستاره ات را ببینی

بدان که تنهایی

و تنهایی ات را باور کن...

برای من

رنگی جز سیاهی

و تصویری جز زشتی ندارد...

کاش هیچگاه

طعم بی تو بودن را نمی چشیدم

بی تو بودن برای من

تلخ ترین لحظه هاست...